Buren: het klikt of het klikt niet. Je houdt van elkaar of je haat elkaar. Sommigen lopen de deur bij elkaar plat, terwijl anderen nog geen gedag tegen elkaar zeggen.
Waar ik tot voor kort woonde had ik een erg bemoeizuchtige onderbuurvrouw. Het leek soms net mijn hospita. En het vreselijke was: we deelden samen een voordeur. Zo kon ze dus mooi mijn post in de gaten houden, ze deed de enveloppen nog net niet open. De deur voor mijn te vroege visite opendoen terwijl ik net naakt de douche uitkwam. In de gaten houden wanneer mijn lichten ’s avonds uitgingen en ik dus naar bed ging. Bijhouden welke mannen bij mij langskwamen, al was het de postbode, volgens haar had ik weer een nieuwe liefde. Ze hield nog net geen logboek bij. Het was ook een erg gehorig huis, waardoor ik haar telefoongesprekken bijna letterlijk mee kon luisteren (en zij die van mij dus ook), ik haar hond over de laminaatvloer hoorde tippelen, ik die irritante piepdeur dicht hoorde gaan, ja ik hoorde haar zelfs plassen.
Ik was dus ook erg benieuwd wat voor buren ik naast mijn nieuwe huis aan zou treffen. Aan de ene kant bleek een trappenhuis te zitten, dus dat valt weer mee. Aan de andere kant was het lange tijd verdomde stil. Geen geluiden, geen leven, zou er wel iemand wonen? Nu hoef ik niet meteen de deur bij elkaar plat te lopen, maar een kennismaking zou wel leuk zijn.
Tot vorige week. Er werd aangebeld, maar aangezien ik onder de douche stond en ik geen bemoeizuchtige onderbuurvrouw meer had die de deur open kon doen, stond die persoon voor een gesloten deur. Toen ik me aan het aankleden was, hoorde ik voetstappen over de galerij gaan, bellen, druk praten; één en al hectiek. Terwijl ik mijn natte haar borstelde schrok ik me helemaal lam. Ik hoorde een harde klap en veel glasgerinkel. Het lawaai was oorverdovend. Ze zouden mijn raam toch niet aan het inslaan zijn? snel rende ik naar beneden om te kijken wat er aan de hand was. Het bleek niet mijn raam te zijn die werd ingegooid, maar die van de buurvrouw! Maar niet door dieven, nee, door de politie. Er was al iemand naar binnen geklommen en ik hoorde dat er door de mobilofoon gezegd werd dat ze nog leefde. Op dat moment begon er iemand vreselijk te schreeuwen, het ging door merg en been. Ik kreeg er kippenvel van. Wat was er in hemelsnaam aan de hand?
Toen ik op het toilet zat kon ik door het raampje dingen horen. Er stond familie met elkaar te praten. Het bleek dat mijn buurvrouw een zelfmoordpoging had gedaan. Haar familie zou op bezoek komen en toen ze niet opendeed, werden ze ongerust en belden ze de politie. Die belden bij mij aan in de hoop over het balkon bij haar binnen te kunnen dringen. Maar ik stond op dat moment mijn haren te wassen met een bloemig geurende shampoo waarbij mensen in de reclame een orgasme leken te krijgen, bij mij stopte het bij een lekkere geur.
Het bleef tot diep in de nacht rumoerig. Familie kwam af en aan en bleven slapen. Er werd zelfs om 12 uur ’s nachts een nieuw raam ingezet. De volgende dag was de rust wedergekeerd. Mijn buurvrouw was opgenomen in een inrichting. Wat overblijft is een leeg en stil huis. Goh, ik zal voortaan toch oppassen met wat ik wens. Met een rustige buurvrouw bedoelde ik toch heel iets anders...