Een kleine imperfectie kan iets perfects al verstoren.
Neem nu een mooie wit gestuukte muur met één platgeslagen muggenlijkje. Je oog valt op de mug en niet op de rest van de mooie muur.
Of dat heerlijke glaasje wijn waar een klein vliegje in drijft. Ons oog blijft hangen bij dat verzopen vliegje.
Of een vlekje op je nette broek.
Negen mooie glanzende nagels en één met een scheurtje erin.
Een weelderige bos bloemen waarvan er één geknakt is.
Een leuke jongen met de verkeerde sokken.
Een ansichtkaart met een klein schrijffoutje.
Een appel met een bruin rot plekje.
Een mooi jong gezicht met één jeugdpuistje.
En een stralende blauwe lucht met één wolkje.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Waarom storen we ons zo aan die ene kleine imperfectie en vergeten we daardoor naar de rest te kijken wat zo mooi en perfect is? Waarom concentreren we ons altijd eerst op het negatieve? Ik merk zelf dat ik die imperfectie, dat ene foutje, graag op wil lossen. Dat vlekje op mijn broek probeer ik weg te poetsen, dat vliegje vis ik uit mijn wijn en die gescheurde nagel vijl ik weer mooi. Toch is het daarna niet meer hetzelfde. Je blijft je die imperfectie herinneren alsof het nooit meer weggaat. Alsof het er zelfs hoort. En misschien is dat ook wel zo. Want zeg nu zelf: de wereld zou toch een stuk saaier zijn als alles maar perfect is? Dan is alles toch een stuk minder interessant?
Ik denk dat ik maar eens meer ga genieten van die niet perfecte dingetjes. Maar eerst ga ik die ene nagel mooi vijlen…..