Ik heb net een condoleancekaart bij een kennis door de bus gedaan. Zijn moeder is overleden, heel plotseling. Ze was al wat ouder, 76, maar woonde nog zelfstandig.
Haar buren zouden op een maandag koffie bij haar komen drinken, maar ze deed niet open. Het vreemde was dat toen ze door het raam keken, ze haar in een stoel in de tuin zagen zitten. Alleen ze bewoog niet. Omdat er aan de achterkant van het huis een sloot ligt, konden ze niet bij haar komen, dus besloten ze de politie te bellen. De bezorgdheid was niet voor niets, want ze bleek te zijn overleden. In haar lekkere tuinstoel met een bakkie inmiddels koud geworden koffie ernaast. Ook had ze een grasknippertje op haar schoot liggen. Waarschijnlijk was ze aan het tuinieren en is ze even een dutje gaan doen in het zonnetje. Alleen werd ze niet meer wakker…..
Eigenlijk een heel mooie dood. Heel vredig en pijnloos. “Mooie dood”. Vreemde uitspraak eigenlijk. Kan een dood mooi zijn? Voor sommige mensen misschien wel, als ze erg ziek zijn en veel pijn hebben. Dan kan het een verlossing zijn. Maar voor anderen komt het vaak veel te vroeg. Kwam het voor deze vrouw te vroeg? Had ze nog veel plannen? Of zou ze het niet erg vinden om weer met haar man herenigd te zijn? Ze werd de laatste tijd vergeetachtig en haar kinderen wilden dat ze naar een bejaardentehuis ging, maar ze weigerde. Als je het zo bekijkt is het mooi, want daar hoeft ze nu niet meer naar toe. Ook zal ze zichzelf niet zien aftakelen. Het enige moeilijke aan haar dood is dat ze al een nacht in die lekkere tuinstoel zat. Ze was de dag ervoor al overleden en heeft een nacht in de regen doorgebracht. Al zal ze daar zelf niets van hebben gemerkt, het is meer een naar idee voor de mensen om haar heen.
Toch teken ik voor zo’n dood, in mijn slaap. Maar nu nog even niet, ik heb nog genoeg plannen….