Ik schreef al eerder over mijn buurvrouw en haar zelfmoordpoging. Ik moet je zeggen dat het me toch wel heeft aangegrepen. Het voorval zelf, met het indringende geschreeuw en het glasgerinkel, maar ook het feit dat iemand blijkbaar geen andere uitweg zag dan de dood. Iemand die niet meer wil leven, die geen toekomst meer ziet. Wat moet er allemaal gebeurd zijn voordat je op dat punt aanbelandt? Wanneer hak je de knoop door van “nu is het genoeg geweest”? Of zal het in een vlaag van verstandsverbijstering gaan zonder erbij na te denken? Waar zit die grens? En heeft iedereen een andere grens?
Ik moet je eerlijk bekennen dat ik mijn grens wel eens heb bereikt. Ik ben erg ziek geweest. Zo ziek dat ik voelde dat mijn lichaam het niet lang meer volhield. Ik was moe. En de artsen wisten niet wat ik had. Op een gegeven moment wilde ik rust en geen gevecht meer. Ik heb eraan gedacht, het is meerdere malen door mijn hoofd geschoten, maar ik kon het niet. Ik geloof dat ik er te nuchter voor ben. De ene keer dacht ik aan de treinvertraging, dat kon ik die mensen toch niet aandoen? Dan kwamen ze allemaal te laat op hun werk, school of wat dan ook! Een andere keer had ik net lekker geshopt, dan is het toch zonde van al die nieuwe kleding? Mijn zus heeft niet dezelfde maat, dus waar moet dat allemaal heen? Ook vond ik vaak dat ik veel te lelijk ondergoed aan had. Je moet toch minstens je mooiste lingerie aan hebben, was mijn mening. Stel dat ze je vinden in je oude oma onderbroek, dat kon toch niet? Niet dat ik een oude oma onderbroek heb! Maar ze zijn niet allemaal even sexy. Sommigen zijn voor lekker thuis, met er overheen een joggingbroek, anderen zijn voor die paar dagen van de maand, en weer anderen als je naar de huisarts moet. Je mooiste lingerie heb je aan als je vriend blijft slapen, en die lingerie heb je nu net niet aan als je die grens bereikt denkt te hebben.
Mijn overlevingsdrang overwon het en uiteindelijk, na een lang gevecht, vonden de artsen een oplossing waardoor ik nu weer kan leven in plaats van overleven. Ik kan nu met overtuiging zeggen dat ik blij ben dat ik mijn grens nooit heb overschreden.
De mensen die dat wel hebben gedaan, die hun grens wel hebben overschreden, zullen nooit te weten komen of er ook voor hen een oplossing zou zijn gekomen. Zonde toch. Aan de andere kant vind ik er ook wel iets moedigs aan: ze durven de stap toch te wagen. Ik durf het niet, kan het niet. Deze mensen voegen de daad bij het woord. Zou mijn buurvrouw wel haar mooie ondergoed hebben aangedaan? Laten we hopen dat haar vriend zou blijven slapen maar niet op kwam dagen...