Werken een utopie? Ja, voor mij wel. Wat voor velen iets geheel normaals is, is voor mij toch wel een droom. Iets moeilijk haalbaars. Is het ooit wel haalbaar? Ik wil het perse. Ooit. Zodra ik voldoende hersteld ben van mijn laatste operatie. Ik wil weer meedoen in de maatschappij. Tuurlijk zit ik nu niet stil en werk veel aan Stomaatje, een opleiding en andere dingen. Ik heb doelen nodig in mijn leven, iedere dag weer. Maar de erkenning van een baan, die mis ik.
Ik ben wel begonnen met stages en bijbaantjes, maar tot een echte baan is het nooit gekomen. Daarvoor werd ik te vroeg ziek en was mijn leven gevuld met ziekenhuizen, vervelende onderzoeken, operaties en een lichaam dat niet veel kon hebben. Met werk was ik op dat moment totaal niet bezig. Je bent aan het overleven en er gelden alleen de eerste levensbehoeften. Totdat het beter met je gaat, ietsje meer energie en interesses. En dan begint het te kriebelen. Tenminste, bij mij dan.
Ik weet wat ik wil, zodra het mogelijk is. Schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Dat is mijn lust en mijn leven. Ik ben eigenlijk banketbakker. Ook een grote passie. Maar een fysiek zware baan. Doordat ik ziek werd, Stomaatje startte en zo in contact kwam met verschillende media, heb ik schrijven ontdekt. Als ik geïnterviewd word zit ik liever aan de kant van de journalist! Het maakt me niet uit waarover ik schrijf; van schaken tot een nagellakje, van iets medisch tot een slaketende slak (ja daar heb ik eens een verhaal over geschreven ;). Laat mij maar schrijven. Dan ben ik in mijn element. Een column, interview, boek en artikel. Ik heb dan nog geen betaalde baan, maar ik heb dit al wel allemaal gedaan. Ik heb dus ervaring, alleen niet in een “echte” baan.
Een groot zwart gat in mijn cv... Gelukkig ben ik altijd opleidingen blijven volgen, vrijwilligerswerk en andere projecten. Voor iemand die al zo lang buiten de maatschappij staat, is het nog een aardig lijstje. En daar ben ik trots op. Zodra mijn lichaam het wil is het eindelijk zo ver: ik ga aan het werk! Blij ben ik dat ik dit na vele jaren kan zeggen. Maar die blijheid wordt snel minder als ik achter de rare nieuwe regels kom… Ik begin de mensen te begrijpen die zoiets hebben van: “Waarom werken? Ik blijf wel lekker thuis met die uitkering!”. Nu deel ik dit gevoel absoluut niet, maar je wordt zo niet echt gestimuleerd om aan het werk te gaan. De oude Wajongers niet althans.
En ik ben zo’n ‘oude Wajonger’. Al vele jaren geleden in deze uitkering voor jong gehandicapten terecht gekomen. En al vele jaren aan het vechten om er weer uit te komen, al blijf je altijd wel een Wajonger. Je zou zeggen dat bedrijven als het UWV extra blij zijn als een oude Wajonger eindelijk weer aan het werk kan, dat ze dit stimuleren en hen hierbij helpen. Het tegendeel is waar…
Werken loont niet altijd. Dit staat zelfs op de website van het UWV. Maar dit staat alleen vermeld bij de oude Wajongers. Bij de nieuw jong gehandicapten staat dat werken wel loont. Worden wij oudjes gestraft omdat we er al wat langer in zitten? Omdat het ons niet snel gelukt is (weer) aan het werk te gaan? Of zijn we een soort van afgeschreven, “Laat hen maar zitten, die komen toch niet meer aan het werk”? Ze willen ervoor zorgen dat er geen jongeren meer in de Wajong terecht komen. Maar vergeten we nu niet de mensen die er al gebruik van maken?
Wat is het dan waardoor werken bij een oude Wajonger vaak niet loont?
Ik krijg op dit moment 1068 euro bruto, 75% van het minimumloon. Een nieuwe Wajonger krijgt precies hetzelfde. Maar dit verandert als we gaan werken. Ga ik werken en verdien ik 1068 euro of minder, dan wordt dit aangevuld tot 1367 euro. Maar gaat een nieuwe Wajonger werken, dan wordt dit aangevuld tot een bedrag van 1424 euro (het minimumloon). Minimaal verschil zult u zeggen, maar een groot verschil voor mensen die soms jarenlang met een laag inkomen te maken hebben gehad.
Nog vreemder wordt het volgende:
Verdien je 1069 euro (of meer) in plaats van 1068, dan krijg je 1069 euro. Geen aanvulling van het UWV. Die ene euro meer zorgt ervoor dat je 300 euro minder inkomsten per maand hebt! Maar vreemder is het dat dit alleen voor de oudjes geldt, bij de nieuwelingen maakt het niet uit hoeveel ze verdienen, hoe dan ook wordt hun inkomen aangevuld tot 1424 euro.
Ik weet dat ik straks niet ineens een fulltime baan aan kan, misschien wel nooit. Ik zal het langzaam op moeten bouwen en bekijken wat ik aan kan. En ik zal blijven opletten dat ik net onder de grens van 1068 euro blijf. Of er flink overheen natuurlijk. De weg erheen bevat een enorme sprong. Het kan dus zijn dat ik net iets meer uren kan werken, maar dit niet doe omdat ik dan een stuk minder ga verdienen. Of wacht totdat ik meteen een hap meer uren kan werken en er niet tussenin val. Net als in mijn cv zit er ook in de Wajong voor de oudjes een groot zwart gat. Een gat van 1069 tot 1424 euro…
Dolblij zou ik zijn als iemand me zegt dat ik het totaal mis heb en dat dit natuurlijk niet klopt, het UWV zal zo’n vreemde regel nooit instellen. Dat me wordt verteld dat de rekenhulp van de Wajong fout zit en er zich een bug in bevindt. Het kan toch niet dat dit een echte regel is?
Februari 2011