Niet te verwarren met een boterhamzakje
Ik was zo verschrikkelijk bang dat hij los liet, naar de oppervlakte plofte en als een ballonnetje wegdreef, een bruine stinkende wolk achterlatend. Visioenen kreeg ik ervan. Nachtmerries. Panische zweetaanvallen. Goed, dat laatste is wat overdreven, maar ik vond het spannend, dat moge duidelijk zijn. Ik had een uitgebreid stappenplan bedacht om ook maar enige vorm van loslaterij door het chloorwater te voorkomen. Je kunt niet goed genoeg zijn voorbereid, dacht ik zo. En dus was mijn gehele buik goed ingetaped, inclusief de kleine pleister met daaraan een bungelend plastic zakje. Een stomazakje. Niet te verwarren met een boterhamzakje. Dat is van een iets ander kaliber. Een klein geheel van mijn totale buik overigens. Maar toch, ik pakte het goed en groots aan. En dus over de gehele linie tape. Uiteraard waterproof. Weken was ik op zoek geweest naar DE perfecte zwemoutfit. Die kleine niets verhullende bikini die ik voor de operatie droeg, dat was me net iets te weinig stof. Mezelf in de passpiegel bestuderend kwam ik wel tot de conclusie dat een bloemetjesbadpak (want: een drukke print verhuld, kreeg ik als tip) met overal roesjes (verhuld ook, was de tip), een hoog decolleté (neigend naar type coltrui) en zo’n hoge rug dat alleen de nek zichtbaar is, ten eerste absoluut niet egaal bruin maakt, maar dat ik me er daarnaast nog net iets te jong voor voelde. Over een jaar of 30 was het vroeg genoeg, zo’n corrigerend gevalletje (hoewel ik stiekem moet bekennen dat de corrigerende werking een goed effect had op het platleggen van de beginnende vetheuveltjes). Uiteindelijk kwam ik uit bij een semikini. Google maar even, het bestaat. Alsof het extra lapje gemaakt is voor het bedekken van mijn verse ritssluiting met nieuwe navel en opvangzakje. Ik heb diverse poses voor de spiegel aangenomen (poses waarvan ik overigens hoop dat ik ze niet in het zwembad aan zal nemen) en op geen enkele manier is er iets te zien. Geen bobbel of iets wat ook maar in de richting van een zakje voor ehm tja, poep, wijst. Inmiddels ben ik al heel wat glijbanen, wildwaterbanen en duikplanken verder en kan ik constateren dat mijn zorgen voor niets waren. Ik kreeg alleen te maken met één groot probleem: de tape zat zo goed vast dat ik na het zwembadavontuur mijn zakje met geen mogelijkheid meer van mijn buik los kreeg.
Januari 2012