Mijn vluchtgedrag

Vluchtgedrag? Nee dat heb ik niet, echt niet. Ik kom alles onder ogen; mijn angsten, onzekerheden en dilemma’s. Ik vlucht niet maar ga er vaak juist mee in gevecht. Ik wil alles een plekje geven en overdenken hoe ik ermee om kan gaan. Ik schaam mij niet voor een psycholoog of psychiater en praat voluit over mijn gevoelens. Dus vluchtgedrag? Nee mij niet gezien. Ik houd niet van mensen die voor hun problemen weglopen. Die hun angsten niet durven te trotseren. Die zich verstoppen voor vervelende dingen die er in hun leven zijn gebeurd. Of die dingen wegstoppen in hun geheugen. Want ooit komt dit naar boven! En dan is het probleem veel groter dan het nu is.

Maar toch… Precies 3 jaar geleden lag ik op dit moment erg kritiek op de intensive care. Een ernstige buikvliesontsteking door naadlekkage. Gewoon een stukje darm gescheurd en hup, je ligt op het randje. De afgelopen week voelde ik me niet lekker. Buikpijn, hoofdpijn en misselijk. Ik was emotioneel en onrustig. Druk bezig met allerlei dingen zodat ik niet na hoefde te denken. Tot ik me rot schrok van de piepjes in de supermarkt die me deden denken aan alle toeters en bellen in het ziekenhuis. Vluchtgedrag, ja toch wel. Je denkt dat je het al aardig verwerkt hebt maar elk jaar opnieuw herbeleef je alles. Soms bewust, soms onbewust. Maar het is er. Misschien elke keer iets minder heftig. Als je ervoor wegvlucht haalt je lichaam je wel in.

Precies 3 jaar geleden had ik deze week mijn angstigste ervaring ooit… Ik lag op de operatietafel voor mijn vijfde spoed in 2 weken. Toen ze me weer wakker probeerden te maken wilden mijn longen niet op gang komen. Ik maakte dit heel bewust mee en weet nu hoe het is om te stikken, in ademnood te zijn. Heel mijn leven flitste aan me voorbij, net als die Unox reclame. Ik dacht echt dat ik dood ging. De artsen bleven het proberen; weer wakker, weer in slaap. Want laat nu net mijn bed op de ic bezet zijn… Angstige momenten had ik daar vastgebonden op die tafel. Breng me weer in slaap! Uiteindelijk hebben ze me met gillende sirenes naar een ander ziekenhuis gebracht en ben ik daar in een kunstmatige coma gehouden. Tot ik wakker werd, niet wetende waar ik was, en alle slangen eruit trok. Want ik was zo ver heen dat ik dacht dat ze mijn organen wilden verhandelen. Maar ik leef nog, kijk dan! Godzijdank begon ik weer uit mezelf te ademen… En nu? Nu heb ik 3 jaar later ineens last van mijn longen en ben kortademig. Zonder enige aanwijsbare reden. Ik kan het wel wegdrukken maar mijn lichaam wil het me laten weten. Oké goed, ik loop er niet meer voor weg. Je hebt gewonnen lichaam van me. Binnenkort ga ik mijn angsten aan en mijn duikbrevet halen. Wat zal die zuurstof lijken op het beademingsapparaat… Maar ik ga het aan, ik ga het overwinnen!

Schrijfwedstrijd juli 2010 www.karakteruitgevers.nl

Op 19 augustus 2010 verscheen de nieuwste thriller van Loes den Hollander en om dit te vieren gaf Karakter Uitgevers iedereen de kans om een meet-en-greet te winnen met deze schrijfster. Loes heeft zelf 15 winnaars geselecteerd en ik was er 1 van!